Wapenveld

Abstract

Dat geloven vooral ook iets is van ‘taal’, dat is me inmiddels wel duidelijk. En het is zo jammer dat het vaak wat sleetse taal is waar je je doorheen moet worstelen. Er is echter een term die me om de zoveel tijd weer als het ware ‘om de hals valt’ en me weer even doet opveren.

Hét woord waar ik, denk ik, nog het meest mee kan, als het op geloven aankomt is: vertrouwen.

Maar het woord vertrouwen is voor je het weet ook maar zo weer afgevlakt tot een inhoudsloze term, die vooral lief is, en zacht en machteloos. Maar gelukkig is er de poëzie, de gezongen poëzie, de ‘vertaalde’ poëzie van Leonard Cohens Susanna:

En Jezus was een visser, 
die het water zo vertrouwde, 
dat Hij zomaar over zee liep, 
omdat Hij had leren houden 
van de golven en de branding, 
waarin niemand kan verdrinken, 
Hij zei: 'Als men blijft geloven, 
kan de zwaarste steen niet zinken'. 
Maar de hemel ging pas open, 
toen Zijn lichaam was gebroken 
en hoe Hij heeft geleden, 
dat weet alleen die Visser aan 't kruis 
en je wilt wel met Hem meegaan, 
samen naar de overkant 
en je moet Hem wel vertrouwen,