Wapenveld

Moderniteit als één grote overweldiging van de aarde

Herman Oevermans en Johan Snel — jaargang 62, nummer 6, december 2012

De jaarserie 2012 staat in het teken van de crises van deze tijd en vraagt naar de contouren van een duurzame mondiale orde. De wereld is op weg naar negen miljard bewoners. Een deel daarvan heeft een welvaartsniveau bereikt waar vorige generaties slechts van konden dromen. In de afgelopen nummers is vanuit diverse perspectieven betoogd dat die duurzame orde niet alleen denkbaar is, maar dat de middelen ook beschikbaar zijn. Zoals de geboorte van de Industriële tijd niet zachtzinnig  plaatsvond, zo zal de overgang naar een circulaire economie niet vlekkeloos verlopen. Maar overal knispert het van de duurzame initiatieven en worden we geroepen om te doen wat onze hand vindt om te doen.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1098/moderniteit-als-een-grote-overweldiging-van-de-aarde/

Lees verder

Dat er iets veranderen moet is evident

Hans Teerds en Joost Veldman — jaargang 62, nummer 5, november 2012

‘Nederland is weer een normaal land geworden’ kopte het Vlaamse dagblad De Standaard op 28 april van dit jaar [1]. Dat was twee dagen nadat vijf Nederlandse politieke partijen het veelbesproken Kunduz-akkoord sloten, waarmee minister van Financiën De Jager zijn begroting in de hand hield en deze kon voorleggen aan de Europese Unie. Het akkoord zorgde voor een golf van euforie in het land. De jaren van politieke impasse waren voorbij: politici bleken in staat snel, daadkrachtig en doelgericht te kunnen handelen. De ‘politieke rollercoaster waar Nederland in terecht was gekomen’ werd tot stilstand gebracht, aldus De Standaard. Althans voor een kort moment.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1089/dat-er-iets-veranderen-moet-is-evident/

Lees verder

'Klimaatverandering is een sluipend gevaar'

Herman Oevermans — jaargang 62, nummer 3, juli 2012

Voor vermoedelijk de eerste keer wordt in Wapenveld een Nobelprijswinnaar geïnterviewd. In het kader van de jaarserie ‘En toen stopte de muziek’ spreken we met dr. Bert Metz (1945), jarenlang een van de toonaangevende Nederlandse topambtenaren in het internationale klimaatbeleid. Als geen ander is hij ingevoerd in het spel en de regels van de internationale politieke klimaatarena. In december 2007 ontving het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de Verenigde Naties samen met Al Gore – de maker van An Inconvenient Truth – de Nobelprijs voor de Vrede. Metz was toen co-voorzitter van de IPCC-werkgroep die zich bezighoudt met maatregelen tegen klimaatverandering. Hij was namens IPCC aanwezig bij de uitreiking van de Nobelprijs. Een hoogtepunt in zijn carrière.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1071/klimaatverandering-is-een-sluipend-gevaar/

Lees verder

‘Er is in mij een deel dat altijd in Rome is.’

Aart Nederveen en Wouter Baaij — jaargang 62, nummer 2, mei 2012

De tijd dat protestants Nederland weinig had met rooms-katholieken ligt ver achter ons. Antoine Bodar en Willem-Jan Otten zijn goede bekenden geworden. De laatste jaren timmert ook Paul van Geest aan de weg door zijn columns in het Nederlands Dagblad. Politiek is Van Geest actief binnen het CDA: hij is lid van de redactie van Christen Democratische Verkenningen. Wapenveld gaat op bezoek bij deze trouwe zoon van de moederkerk. Bij hem thuis is het een gezellige boel: zijn dochters laten van zich horen en vermaken hun vader met het stellen van Augustijnse vragen. Het is ze ongetwijfeld met de paplepel ingegeven.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1062/er-is-in-mij-een-deel-dat-altijd-in-rome-is/

Lees verder

‘De enige route uit de crisis is de groene route’

Herman Oevermans en Henk Kievit — jaargang 62, nummer 2, mei 2012

Herman Wijffels heeft een lange staat van dienst als het gaat om het denken over duurzaamheid. Nog steeds trekt hij onvermoeibaar het land door om verhalen te houden over de noodzaak van en de mogelijkheden voor de overgang naar een duurzame economie. ‘Ik ben ook gewoon een kind van de tijd. Dat hoort bij het leven. Je doet wat nodig is in de tijd waarin je leeft.’

http://wapenveldonline.nl/artikel/1063/de-enige-route-uit-de-crisis-is-de-groene-route/

Lees verder

‘Wat gebeurt er wanneer wij onze comfort zone moeten verlaten?’

Herman Oevermans en Johan Snel — jaargang 62, nummer 1, februari 2012

De goedlachse Theo W.A. de Wit (1953) is als filosoof en bijzonder hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Tilburg. Daar is ook de Faculteit Katholieke Theologie (FKT) ondergebracht, de voormalige Katholieke Theologische Universiteit (KTU) van Utrecht, waaraan hij voorheen verbonden was. Beide locaties – Utrecht en Tilburg – doen dienst en in beide plaatsen doceert hij. De Wit publiceert met name over de raakvlakken van theologie en politiek. Een aanleiding voor het gesprek vormt zijn proefschrift over Carl Schmitt (Nijmegen, 1992) [1], dat in het actuele debat vaak wordt aangehaald. Ook zijn recente oratie 'Dies Irae. De secularisering van het laatste oordeel' (Tilburg, 2010) spreekt tot de verbeelding.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1055/wat-gebeurt-er-wanneer-wij-onze-comfort-zone-moeten-verlaten/

Lees verder

'Ik wil het ongeloof dichter bij Christus beleven'

Herman Oevermans en Wim Dekker — jaargang 61, nummer 6, december 2011

Voor orthodox Nederland is dominee Wim Dekker een van de eersten die de ernst van de secularisatie aan de orde stelt. Zijn bijdrage aan het liber amicorum voor ds. L. Kievit heeft de titel ‘Predikant zijn in een a-theïstisch tijdperk’ (1983). Het artikel trok toen al de aandacht. En sinds die tijd thematiseert hij in diverse bundels en publicaties hetzelfde onderwerp, steeds weer benadrukkend dat de secularisatie doorgaat, dat mensen zonder God blijken te kunnen. En dat secularisatie niet alleen een gevolg is van onorthodoxe theologie, maar dat de secularisatie ons bestaan doortrekt. Veelal onopgemerkt. Op een dag staan wij op en ontdekken wij zonder God te kunnen.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1044/ik-wil-het-ongeloof-dichter-bij-christus-beleven/

Lees verder

Hoeveel verschil kan Nederland verdragen?

Herman Oevermans en Pieter Jan Dijkman — jaargang 61, nummer 3, juni 2011

Een meerderheid van de politieke partijen lijkt te willen verbieden wat afwijkt van de heersende, seculiere norm, zo is de klacht van religieuze minderheden. Dick Pels, directeur van het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks, en Gert-Jan Segers, directeur van het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie, gaan erover in discussie. ‘De wetgeving rond het ritueel slachten is de lakmoesproef voor de kwaliteit van een democratische rechtsstaat: de ruimte die de religieuze minderheden krijgen om rituelen uit te kunnen voeren vanuit hun traditie en geloofsovertuiging.’

http://wapenveldonline.nl/artikel/1015/hoeveel-verschil-kan-nederland-verdragen/

Lees verder

Het lichaam van Christus

Ella Lobregt-van Buuren en Hans Teerds — jaargang 61, nummer 2, april 2011

Eind 2009 hield filosoof en schrijver Désanne van Brederode (1970) een toespraak in het kader van de kunstinstallatie Extra Light Project van de kunstenaar Saša Karalic. De toespraak had als titel 'De verdwijnende kerk' en kan als regelrechte paaspreek gekenschetst worden. In de lezing spreekt Van Brederode over het lichaam van Christus en haar eigen positie daarin. Reden voor een gesprek, want hoe kon Van Brederode - met haar wortels in de linkerflank van de katholieke kerk en met haar geschiedenis op zowel de antroposofische school als aan de VU - voor dit voornamelijk seculiere publiek zo onbevangen spreken over het lichaam van Christus?

http://wapenveldonline.nl/artikel/1003/het-lichaam-van-christus/

Lees verder

Zorgethiek als cultuurkritiek

Ella Lobregt-van Buuren en Els van Wijngaarden — jaargang 61, nummer 2, april 2011

Annelies van Heijst is sinds 2009 hoogleraar Zorg, Cultuur en Caritas aan de Universiteit van Tilburg. Ze doet onderzoek naar morele aspecten van het zorgend omgaan met ziekte en afhankelijkheid. Haar onderzoek staat dicht bij de praktijk; onder professionals, cliëntenorganisaties en mantelzorgers geniet ze een behoorlijke bekendheid vanwege haar gedachten over ‘menslievende zorg’. De kern hiervan is dat vaktechnisch correcte zorg een absolute voorwaarde is, maar dat zorg mensen pas echt goed doet als ze het gevoel hebben dat de zorgverlener hen ziet staan. En juist dit wezenlijke aspect van zorg, namelijk het werkelijk bestaan in de ogen van de ander, dreigt in de bedrijfsmatige en marktgerichte ‘cure’ en ‘care’ op de achtergrond te raken of soms zelfs verloren te gaan.

http://wapenveldonline.nl/artikel/1000/zorgethiek-als-cultuurkritiek/

Lees verder