Het doorbreken van ingesleten gewoontes

Abstract

Het oeuvre van de Canadese filmmaker Denis Villeneuve toont op originele wijze hoe oude patronen ontvankelijkheid, zelfinzicht en verandering in de weg zitten. Zijn film Arrival kan gezien worden als een niet-gemakzuchtig pleidooi voor kwetsbaarheid.

De coronacrisis leidde tot een korte opflakkering van hoop. Na deze crisis zou het allemaal anders zijn; minder toerisme en stress, meer milieubewustzijn. Nu de crisis voortduurt, heeft deze hoop plaatsgemaakt voor frustratie. De wens om de oude manier van leven weer op te pakken, leeft breed. Hoop op verandering stuit op oude ingesleten patronen.

Weinig filmmakers weten deze ervaring te vangen als Denis Villeneuve. Deze Canadese cineast is zo betrouwbaar als een metronoom; zijn films stellen nooit teleur. Het Franstalige Incendies uit 2010 is een familiedrama gesitueerd in een burgeroorlog in een naamloos Arabisch land. Twee twintigers worden uit hun alledaagse sores getrokken om het verleden van hun moeder na te gaan. De plot die daarop volgt is zo knap opgebouwd dat het jammer is deze te verklappen. Ook zijn films Prisoners en Enemy, beide uit 2013, zijn vakwerk.

Villeneuve toont zijn veelzijdigheid door steeds nieuwe paden in te slaan. Sicario (2015) verhaalde over de drugsoorlogen in het grensgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico. Daarna maakte hij een draai naar sciencefiction. In 2016 kwam Arrival uit, een film waarin aliens planeet Aarde bezoeken. Een jaar later kwam Villeneuve met Blade Runner 2049, opvolger van de klassieker uit 1982. Deze film toont een dystopische wereld waarin al het menselijke lijkt verdwenen. In deze aflevering zal ik ingaan op Arrival.

Dit artikel komt een jaar na publicatie beschikbaar. Neem een abonnement als je het hele artikel nu al wil lezen.