Geduld leren

Opgeschorte oordelen en radicaal geïnteresseerd burgerschap

Abstract

‘Leven is een vak dat je goed of slecht kunt uitoefenen,’ schrijft classicus Gerard Koolschijn in zijn nieuwste Plato-vertaling. Stel dat dit waar is, en dat je zelf een manier gevonden hebt om dit ‘vak’ naar redelijke tevredenheid uit te oefenen, hoe dan te handelen in de ontmoeting met hen die hun leven totaal anders inrichten, die heel andere antwoorden hebben gevonden op de vragen die dit leven hen stelt, of die de vragen misschien niet eens gehoord, laat staan beantwoord hebben? Stel dat ‘het’ gelovige christelijke antwoord de beste ‘vaklieden’ oplevert (maar kun je dat zelf zeggen?) – hoe dan samen te leven en samen te werken met hen die andere ‘werkwijzen’ voorstaan?

Over zulke vragen wordt op de redactievergaderingen van Wapenveld de laatste jaren stevig gedebatteerd, en we vinden het tijd worden om dat debat het komende jaar maar eens publiekelijk de ruimte te geven in ons blad ‘over geloof en cultuur’. Hoe krijgt de uitwisseling van standpunten en levenswijzen anno 2018 vorm in onze maatschappij, en hoe neemt een minderheid-geworden christenschaar aan die uitwisseling deel en blijft ze staande in het geloof? Daarbij hebben we de woorden van de Spreukendichter in ons achterhoofd (16:32): ‘Beter een geduldig mens dan een vechtjas.’ Geduld lijkt een betere wegwijzer in de maatschappij dan vechten of huilen of op je strepen staan. Maar hoe ‘werkt’ geduld? Er wordt in toenemende mate van ons gevraagd dat we zijn wie we zijn en doen wat we doen in de breedte van het maatschappelijke leven, zonder tussenkomst van beschermende christelijke organisaties. De tijd dat het christelijke wereldje een veilige en min of meer zelfstandig draaiende monade was, is echt voorbij. Tegelijkertijd zijn er nog altijd allerlei christelijke organisaties en clubs die volop bijdragen aan de maatschappij en haar ontwikkelingen. Die meepraten in allerlei discussies. Denk aan de politiek, aan ons omroepbestel, aan scholen, aan maatschappelijke organisaties. Denk aan de kerk (kerken) zelf. Hoe blijven zij werkelijk in gesprek met andersgezinden, zonder te veranderen in alleen nog maar een belangenclub van één maatschappelijk segment? En hoe kan de individuele christen daarin bewegen, vrij en solide?

Dit artikel komt een jaar na publicatie beschikbaar. Neem een abonnement als je het hele artikel nu al wil lezen.