Interviews

Wie zei dat ook alweer…?
W. Aalders, Hans Achterhuis, Theo de Boer, Govert Buijs, Jan van der Graaf, Ger Groot, Bas Heijne, Carl Rohde, Kees Schuyt, Henk Vreekamp Wapenveld heeft in de loop der tijd een lange lijst portret-interviews van schrijvers, theologen, wetenschappers en politici gepubliceerd. Op deze site staan ze alfabetisch gerubriceerd. Wel zo handig.

De barbaar in jezelf onderkennen

Maurits Potappel en Jurian van der Bijljaargang 68, nummer 2, april 2018

De afgelopen decennia is de vraag naar identiteit in het Europese politieke en maatschappelijke debat steeds meer centraal komen te staan. Iemand die zich op allerlei manieren in dit debat mengt, is de Franse filosoof Rémi Brague (Parijs, 1947). Deze emeritus hoogleraar filosofie aan de universiteiten van Parijs (Panthéon-Sorbonne) en München verdient in Nederland meer aandacht. Zijn ideeën over de verhouding tussen Europa en het christendom werpen namelijk een nieuw licht op het huidige identiteitsdebat. Wat is het eigene van de Europese cultuur? En welke rol speelt het christendom daarin? In de zomer van 2016 bezochten wij Brague in Parijs, in zijn woning in het prachtige zestiende arrondissement.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1384/de-barbaar-in-jezelf-onderkennen/

Lees verder

‘Er is iets dat heiligheid heet’

Herman Oevermans en Jaap de Jongjaargang 68, nummer 2, april 2018

Maxim Februari (Coevorden, 1963) is schrijver, ethicus en NRC-columnist. Hij studeerde filosofie, kunstgeschiedenis en rechten. In 1989 debuteerde hij met de roman De zonen van het uitzicht. Van 1998 tot 2002 doceerde hij ethiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen; daarna was hij werkzaam als organisatieadviseur. Zijn proefschrift Een pruik van paardenhaar & Over het lezen van een boek (2000) werd genomineerd voor de Gouden Uil. Hij ontving meerdere prijzen voor zijn oeuvre, waaronder de Frans Kellendonkprijs. Maxim Februari presenteerde zich eerder als Marjolijn Februari en M. Drenth von Februar. In 2013 kwam De maakbare man uit, over zijn verandering van vrouw naar nog meer man. Vorig jaar verscheen de roman Klont, waarin de dataficatie van de wereld wordt gethematiseerd.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1381/er-is-iets-dat-heiligheid-heet/

Lees verder

‘Ik zou graag willen weten hoe God het gedaan heeft’

Aart Nederveen en Bert de Leedejaargang 67, nummer 4, september 2017

Fysicus Jan van Bemmel houdt er een interessante positie op na in het debat over schepping en evolutie. Hij is zeer kritisch als het gaat over de evolutietheorie, maar is beslist geen creationist. Zijn leven lang houdt hij zich al bezig met dit thema. Wapenveld bezocht Van Bemmel om nieuw licht te laten schijnen over platgetreden paden. 

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1360/ik-zou-graag-willen-weten-hoe-god-het-gedaan-heeft/

Lees verder

'Deze omslag is fundamenteler dan die van de sixties'

Herman Oevermansjaargang 67, nummer 2, april 2017

Het moment herinner ik me nog goed. Ik keek in 2015 naar een aflevering van de VARA-serie over de geschiedenis van de arbeidersbeweging, De Strijd.  Deze aflevering ging over de VARA zelf, ooit gestart als vereniging van radioamateurs die in verenigingsverband arbeiders hielp om radio’s in elkaar te zetten – zomaar zelf er eentje kopen was veel te duur. Via de radio doen aan ‘volksverheffing’, dat was lang een levend ideaal.  De heer Pijlman kwam in beeld, wel  de ‘Chroesjtsjov van Drenthe’ genoemd. Op een ledenvergadering van de VARA in de jaren ’70 werd hij gehuldigd, hij had dat jaar 135 nieuwe leden geworven. De man was actief in de PvdA, de vakbond en de VARA. Hij kende de wereld waar hij uitkwam, en heeft zijn hele leven gestreden voor de vooruitgang.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1351/deze-omslag-is-fundamenteler-dan-die-van-de-sixties/

Lees verder

'De cultuur der dingen lijkt onstuitbaar'

Herman Oevermans en Bert de Leedejaargang 67, nummer 1, februari 2017

Naar Groningen reisden we, om Auke van der Woud (1947) te spreken. Aanleiding: zijn  boek De nieuwe mens – de culturele revolutie rond 1900 (2015). Een mooie gelegenheid om de man achter een ondertussen imposant oeuvre te portretteren.  We ontmoetten hem in de gebouwen van de Protestantse Theologische Universiteit aldaar.  Een rustige, bescheiden man, die ogenschijnlijk terloops zijn opmerkingen maakt, met zo nu en dan een  lichte twinkeling in de ogen.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1347/de-cultuur-der-dingen-lijkt-onstuitbaar/

Lees verder

Erfgenamen zonder erfenis

Herman Oevermans en Wim Dekkerjaargang 66, nummer 4, augustus 2016

 

Hans Achterhuis (1942) en Maarten van Buuren (1948) zijn vertegenwoordigers van een generatie. Afkomstig uit een christelijk milieu hebben beiden afscheid genomen van het geloof der vaderen. De een wat heftiger dan de ander. Achterhuis vervolgde zijn weg in de wijsbegeerte, met Hannah Arendt als inspirerende gids 1. Hij schreef tal van boeken op het terrein van de politieke, sociale en later ook de techniekfilosofie. Hij werd de eerste Denker des Vaderlands. Van Buuren ging naar de letteren en werd hoogleraar Frans.  Rond zijn vijftigste raakte hij in een stevige depressie. Daar schreef hij later over in het bekende Kikker gaat fietsen.2

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1315/erfgenamen-zonder-erfenis/

Lees verder

'Iemand heeft het voor ons opgenomen in deze barre werkelijkheid'

Herman Oevermans en Wim Dekkerjaargang 66, nummer 3, juni 2016

Als het aan Arjan Plaisier (1956) had gelegen was hij nooit PKN-scriba geworden. ’Ik moest met geweld overgehaald worden. Als je mij m’n gang laat gaan, blijf ik m’n hele leven in een hoekje liggen’. Plaisier maakt inderdaad op het eerste gezicht een wat rustige, beschouwende indruk. Een man van de studie. Niet iemand die met de vuist op tafel slaat. Ook niet de gehaaide bestuurder die aan vele touwtjes trekt. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet weet wat hij wil. Uit de jaren dat hij lid was van de Wapenveldredactie herinneren wij ons Plaisier als iemand die in eerste instantie  luisterde en observeerde. Niet iemand die direct het hoogste woord had. Maar als hij sprak – bijvoorbeeld wanneer Bert de Leede vroeg: “Arjan, wat vind jij ervan?” – had zijn spreken iets beslists; hij overzag het veld en kon daarom richting geven.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1303/iemand-heeft-het-voor-ons-opgenomen-in-deze-barre-werkelijkheid/

Lees verder

Microscopen bouwen

Aart Nederveen en Paul van Trigtjaargang 66, nummer 2, april 2016

 'Het klinkt misschien wat wild, maar wie van de dame voelt er iets voor "gezamenlijke ongedisciplineerdheid"?' zo besloot Annemarie Mol haar voordracht 'Wie weet wat een vrouw is...' op een discussieweekend over feminisme en filosofie in Leusden in 1984. Het is een typerende slotzin. Ze had haar voordracht - oder de manieren waarop de vrouw in verschillende wetenschappen verschillend worden belicht - ook kunnen afsluiten met een pleidooi voor interdisciplinariteit. Maar dat is niet het goede woord: 'interdisciplinariteit veronderstelt immers harmonie tussen en optelbaarheid van disciplines' en een dergelijk woord zou de complexe werkelijkheid van wetenschap te veel gladstrijken.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1297/microscopen-bouwen/

Lees verder

‘Mijn leven tekent mijn filosofie’

Ruben van de Belt en Jeroen Hagendijkjaargang 65, nummer 5, oktober 2015

Is het niet goedkoop als gelovigen zich slechts in de eredienst door het gebed solidair tonen met hen die lijden of leven in verdrukking? Ja, zegt Nicholas Wolterstorff. Gerechtigheid is een absolute voorwaarde voor acceptabele eredienst. Maar de beweging vindt ook andersom plaats. De liturgie houdt ons voor wat liefde is: ‘Christ-like love for each other and love for the neighbor’.

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1271/mijn-leven-tekent-mijn-filosofie/

Lees verder

´Wie de taal kent, zal de wereld kennen’

Herman Oevermans en Jaap de Jongjaargang 65, nummer 4, augustus 2015

Het is woensdagavond acht uur. Gedrieën zitten wij op het terras van hotel-restaurant Belvédère. Voor ons stroomt de Lek, soms draaikolkt ze. Er is koffie, er zijn kaakjes en er is Kusters. ‘Als ik mijn eigen biografie zou schrijven zou ik vertellen dat ik eigenlijk altijd al filosoof had willen worden’, zegt Wouter Kusters en glimlacht: ‘en ook dat alle dingen daarop waren gericht. Tegelijk ben ik ervan overtuigd dat ieder begin een keuze is en andere beginpunten uitsluit. Naar een vervolg leidt en ook naar een einde gaat. Een einde dat anders zou zijn als voor een ander begin was gekozen.’

//wapenveldonline.nl:443/artikel/1263/´wie-de-taal-kent-zal-de-wereld-kennen/

Lees verder