Het kwaad in films

Abstract

Een van de meest fascinerende vragen over het kijken naar films is deze: waarom ben je als toeschouwer zo geneigd mee te leven met hoofdpersonen, ook als deze het pure kwaad belichamen? Sommige seriemoordenaars behoren zelfs tot de meest geliefde filmpersonages;  denk aan Dexter Morgan uit de televisieserie Dexter of Hannibal Lector uit Silence of the Lambs. In de nieuwe film van de veelbekroonde regisseur Fatih Akin, Der goldene Handschuh, staat ook een gevreesde seriemoordenaar centraal.

Meeleven met deze man is echter nagenoeg onmogelijk, omdat hij wordt neergezet als loser, een volkomen belachelijke en mismaakte psychopaat. Het is de vraag of Akins portret recht doet aan de realiteit en of de Duitse filmmaker, bekend van sterke en uiterst beklemmende drama's zoals Gegen die Wand (2004) en Auf der anderen Seite (2007) dit keer zijn doel wel bereikt. Akins Honka roept namelijk sympathie noch woede op, maar alleen walging en een soort absurde humor. Alsof Akin wil dat je zijn schepsel niet serieus neemt, maar om hem lacht.

Toch is Der goldene Handschuh gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Akins portret van seriemoordenaar Fritz Honka, die in de jaren zeventig in een achterbuurt in Hamburg op verschrikkelijke wijze vrouwen verkrachtte en vermoordde, is zowel gebaseerd op de werkelijkheid als op de gelijknamige roman van Heinz Strunk uit 2016. Honka was een uiterst lelijke, mismaakte man die zichzelf door het leven sleepte middels het consumeren van ongelooflijke hoeveelheden alcohol. Hij pikte zijn slachtoffers op in de lokale kroeg 'Der goldene Handschuh’ (De Gouden Handschoen). Het waren zonder uitzondering gemankeerde vrouwen, vaak prostituées of alcoholistes. Honka was zelf ook een door-en-door getroubleerd mens, als kind misbruikt en mishandeld en getekend door het nazisme in de Tweede Wereldoorlog.

Dit artikel komt een jaar na publicatie beschikbaar. Neem een abonnement als je het hele artikel nu al wil lezen.