Geleefd, gewoon geleefd

Abstract

Toen ik bezig was met volwassen worden, werd ik voortdurend geplaagd door de grote existentiële vragen. Die hingen als het ware de hele dag boven mijn hoofd. Wat de zin was van mijn leven, waar ik het allemaal voor deed, of God bestond en of de werkelijkheid ook bestond buiten mijn hoofd.

Als student had ik tijd voor die vragen. Mijn studies in de geesteswetenschappen vereisten maar weinig college-uren, en veel van mijn medestudenten waren ook bezig met het vormen van hun overtuigingen. Lange discussies, nachtelijke gesprekken.

Ik vond wat rust in mijn rusteloze zoeken en begon na zeven jaar studie aan het werkende leven. Tot mijn eigen verbazing verdween daardoor de neiging tot existentiële overpeinzingen naar de achtergrond. Andere zaken waren nu dringender. Ik moest omgaan met conflicten tussen mensen in mijn gemeente, ik leidde mijn eerste begrafenis, en moest preken schrijven. Ik had mijn handen vol aan al het nieuwe.

Dit artikel komt een jaar na publicatie beschikbaar. Neem een abonnement als je het hele artikel nu al wil lezen.